kaleczyć

Kaleczyć język, mowę «mówić niepoprawnie»: Madame (...) nigdy nie nauczyła się mówić dobrze po francusku i kaleczyła ten język w sposób dość bezceremonialny. A. Bobkowski, Szkice.

Słownik frazeologiczny . 2013.

Look at other dictionaries:

  • kaleczyć — I {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. ndk VIIa, kaleczyćczę, kaleczyćczy, kaleczyćczony {{/stl 8}}– skaleczyć {{/stl 13}}{{stl 8}}dk VIIa {{/stl 8}}{{stl 7}} uszkadzać ciało, tkankę roślin przez cięcie, ukłucie, szarpanie, drapanie; zadawać rany, ranić,… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • kaleczyć — ndk VIb, kaleczyćczę, kaleczyćczysz, kaleczyćlecz, kaleczyćczył, kaleczyćczony «ranić, uszkadzać ciało; dawniej także: robić kaleką» Kaleczyć rękę nożem, nogi niewygodnym obuwiem. Kaleczyć bose stopy do krwi. ◊ Kaleczyć język, mowę «mówić… …   Słownik języka polskiego

  • kaleczyć język [mowę] — {{/stl 13}}{{stl 33}} mówić z błędami, przekręcać słowa, wymawiać niewyraźnie :{{/stl 33}}{{stl 10}}Uczył się polskiego dwa lata, ale nadal kaleczył język. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • kaleczyć się – skaleczyć się — {{/stl 13}}{{stl 33}} uszkadzać sobie ciało, najczęściej jakimś ostrym przedmiotem; ranić się, ulegać obrażeniom :{{/stl 33}}{{stl 10}}Skaleczyć się przy goleniu. Skaleczyć się nożem w palec. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • język — 1. pot. Biec, biegać, pędzić, gonić, latać, lecieć z wywieszonym językiem, posp. jęzorem, ozorem «iść, biec, biegać bardzo szybko (mimo zmęczenia), śpiesząc się, chcąc gdzieś zdążyć lub coś załatwić»: Tadzio lata z wywieszonym językiem i skupuje …   Słownik frazeologiczny

  • mowa — 1. (Coś) odjęło komuś mowę, (coś) odebrało komuś mowę, głos; ktoś stracił mowę, głos a) «ktoś utracił zdolność mówienia wskutek choroby, urazu itp.»: Zakochany śpiewał pod jej oknem, a że Jadzia mieszkała na dziesiątym piętrze, po dwóch występach …   Słownik frazeologiczny

  • gryźć — ndk XI, gryzę, gryziesz, gryź, gryzł, gryźli, gryziony 1. «ciąć, miażdżyć, rozrywać zębami; przyciskać, chwytać zębami, trzymać, obracać w zębach» Gryźć chleb, mięso. Pies gryzie kość. Gryźć palce z bólu. Gryźć wargi ze zdenerwowania. Koń gryzł… …   Słownik języka polskiego

  • haratać — ndk I, harataćam, harataćasz, harataćają, harataćaj, harataćał, harataćany a. IX, harataćraczę, harataćraczesz, harataćracz pot. «bić, tłuc; niszczyć, kaleczyć, ranić» Haratać rower na wybojach. Haratać ręce o ostre kamienie. Miasto haratane… …   Słownik języka polskiego

  • ciachać — ndk I, ciachaćam, ciachaćasz, ciachaćają, ciachaćaj, ciachaćał, ciachaćany ciachnąć dk Va, ciachaćnę, ciachaćniesz, ciachaćnij, ciachaćnął, ciachaćnęła, ciachaćnęli, ciachaćnięty, ciachaćnąwszy, pot. «ciąć, krajać, rąbać; uderzać, zwłaszcza… …   Słownik języka polskiego

  • haniebnie — haniebnieej 1. «w sposób haniebny, hańbiący; sromotnie, niesławnie, niecnie, nikczemnie» Oszukać, zdradzić kogo haniebnie. Najhaniebniej okłamać kogo. Zginąć haniebnie na szubienicy. 2. «w wielkim stopniu, bardzo, ogromnie (dziś tylko w… …   Słownik języka polskiego

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.